شعری از سیما یاری

زن با حجاب کامل در رگبار

 تا کی؟

خسته شدم .

خسته از جنگیدن.

جنگیدن با گذشته

            با آینده

                        با اکنون.

تا ابد جنگیدن؟

تنها برای برا فراشتن پرچم فتح؟

                        در قلمروهای تنگ خصوصی؟

                                                در حجره؟

حجره، حجره، تنهایی!

مجهز به سلاح دفاع شخصی:

                        شمشیر، قمه، بمب اتم.

مجهز به وحشت:

                        وحشت از خوابیدن.

                        وحشت از بیدار شدن.

                        وحشت از نوشیدن.

                        وحشت از دیدن دشمن در شعر

                                                            در برگ گل

                                                            درقطره ی شبنم

                                                            در شاعر

                                                            در نور ماه

                                                            پس پشت درخت، هر درخت.

دشمن!

دشمن!

تا ابد دشمن دیدن!

تا ابد دشمن بودن!

و سرانجام

            که چه؟

خسته ام از سنگ شدن

                        گنگ شدن،

– بی واژه، بی ترانه، بی رقص-

                        در پای خدای بی مهر

                        در پای خدای بی اغما ض

در پای خدای خشمگین، عربده جو، قهر آلود، تا ابد قهرآلود.

خسته شدم، سیر شدم،

            از خدای دشوار

                        از این قهر.

عشق من

عشق من

هیچ چیز آسان تر از فهم یکدیگر نیست.

به درونم بیا!

مانند خدایی مهربان.

مانند چراغی روشن

            گرم و خندان

                        پشت این مه سرد.

دورم کن

            از همه ی دشواری ها.

بگذار

 “زمان”

            زیر این روپوش سیاه

            یک مفهوم داشته باشد

                                    برای من و تو.

به درونم بیا:

به آشتی با همه ی ثانیه های باقی مانده

            با هر دانه ی شن، هر قرنفل، هر برگ.

به آشتی با رگبار

            حتی این رگبارکه سوزن های سرد او

            دست هایم را بی حس کرده اند

                                    بی حس و کبود

                                                ببین، این طور کبود.

با من حرف بزن!

” فردا” آیا

            آبگیری خواهد بود

                        با صحنه ی لرزیدن یک برگ خشک

                                                            در تاریکی؟

یا همچون

            پرواز سفیدی خواهد بود در فضاهای دل انگیز درخشان؟

                                                            دور و نزدیک.

با هر پرده، در هر شکلی،

            حتی ریزترین ذره های من

                        تو را می خواهند با فردای من

                                    با همه ی فرداها.

رگبار می تازد.

دست هایم بی حس شده اند.

بیا!

من تسلیم شدم به ندای قلبم:

                        عشق من.

این شب

            چه بود؟

این تاریکی از کجا پیدا شد؟

            مثل روبنده ی ابر سیاهی روی صورت ماه.

وهیولای جدایی، جدایی،

            کجا پنهان بود؟

عشق من!

جسم ما فاصله ها را طی خواهد کرد:

هر گام، هر لحظه، هر لبخند، هر واژه،

                        می تواند پلی باشد بین من وتو.

بگذر

            و بگذر

                        وبگذر:

 دست بکش روی ژرف ترین دره ی جسم زمین

وگوش بده  به ترنم های روح خا ک

                        خاک ما، خاک ما، خاک ما.

نزدیک بیا!

از خاک به خاک

            از تن به تن.

فاصله ها را پر کن

وبیا تا ژرفای ذره ی خا ک:

                        در آغوش من:

                        تا گریه ی من با گریه ی تو

                        تا خنده ی من با خنده ی تو.

سنگ ها، آیا، با همدیگر می خندند؟

وچه شیئی، آیا، چه طلایی، و کدام مخزن نفت،

                        آیا در این سیاره

                                    در تمام این سیاره

دست های تو را در  دست می گیرد

در خواب و بیداری

داغ از عشق تو می لرزد

اشک می ریزد

اشک می ریزد

وهزاران بار

هزاران بار

            قطره

                        قطره

زیبایی چشمان تو را

نام تو را

            و نگاه تو را،

                        بر سینه ی هستی

                                    می آویزد؟

نزدیک بیا!

فاصله ها را طی کن

            از جسم خود

                        تا ژرفای جسم من:

با لرزش

            با گریه

                        با خنده

                                    با بخشش

                                                با تقاضا:

آن وقت می بینی که فقط” تن” نبودم هرگز

مثل سنگ شکسته  زیر پای هر عابر

                                    هر باران

                                    هر رگبار

                                                هر ضربه ی قهر.

آن وقت می بینی، “تن” نبودی تنها

 تنها، هرگز!

هیچ چیز آسان تر از  فهم یکدیگر نیست

همچون

            اشراقی

 از قلب زمان

                        در قلب تو.

رگبار می تازد.

می لرزم!

دست هایم داغ شده اند.

داغ اند از سرما؟

این چیست؟ بگو!

این پرده؟ این تاریکی ؟

همچنان باز امشب در میان من و تو؟

با من حرف بزن

با من حرف بزن

حرف به حرف

            چنگ بزن به پرده ی ظلمت

وبگو:

چشمت هایت امشب چه رنگی دارند؟

بگو:

در چشم تو، من چه رنگی دارم؟

رنگ یک هیچ؟

ریز شده؟

بی مقدار؟

پاره،پاره،

            بیهوده تر از دستمالی که اکنون

            در مشت من است؟

بگو!

آسمانت امشب چه رنگی دارد؟

آسمانی که از آن می گفتی،

            تکه تکه شده است؟

و افق!

آن افق دور دست درخشان

            حالا محو شده ست؟

حالا بی رنگ اند چشمهای آهوی تو؟

بی پیغام ؟

دو حفره ی سرد خالی ؟

آیا یک “هیچ” ؟

این ممکن نیست!

این دروغی ست که در خا ک قهر رویاندند

                                    خواندند

و خواندند در گوش من.

با من حرف بزن

                        عشق من.

بیهوده ست این جدایی، این حجره، حجره، تنهایی:

این ظلمت در بین ما:

این ظلمت تلخ که پرتابم کرد به سردترین نقطه ی دوزخ:

                                                            دوری!

زمان می گذرد.

تنها مجال عشق ما دارد می گذرد.

تنها مجال کوتاه شکفتن در باغ

                                    می گذرد.

بگو!

امشب چه رنگی دارند رویاهایت؟

ذره،ذره، همه ی قلب من می خواهد

رنگ رویای تو را داشته باشد

                        همه ی قلب من:

مثل یک شئ  که به رنگ رو یای تو در می آید، اما،

                                                            محبوب تو!

“تو” ؟

            یا

                        “من” ؟

“خود” یا “دیگر” ؟

هیچ چیزی آسان تر از فهم یک دیگر نیست.

بگذر!

به درونم بیا

            برفراز همه ی مرزهای زمین:

بر فراز امروز، بر فراز “احکام”.

نزدیک شو!

نزدیک تر از ضربه های رگبار روی شقیقه هایم، روی ناخن هایم،

                                                                        روی طبل ناخن هایم.

عشق من!

هیچ چیزی آسان تر از فهم یک دیگر نیست.

به درونم بیا:

به زمین صلح جاویدان،

            بی شکست ، بی پیروزی،

                                    بی جنگیدن.

من برهنه در آغوش تو گریه کرده ام.

در بستر تو

            بر سینه ی تو.

با تو حرف زده ام

در تمام این شب ها

در تمام این روزها

در تمام جدایی هایت

با تو حرف زده ام

                        با تمام شعر هایم

                                    گفته

                                    یا

                                    ناگفته.

بی خدا، بی مذهب، بی آیین، بی “مکتب”

                        من پیوستم به ندای قلبم:

                                                عشق من!

من پیوسته ام به خواهش سوزان نوازش به نوازش،

                                                تن به تن،

                                                عشق به عشق،

                                                            و به تو:

                                                دور از هر جبری

                                                دور از هر قهری

                                                            بی حجره.

در چشم من، زیرپوست من، قلبی بودی تو.

قلبی بیشتر از دستمال سفیدی که در

                                                دست من است:

در دست زنی در زندان مقنعه و روپوش سیاه

                        در غروب گل آلوده ی شهر،زیر رگبار،

عشق من!

در پی تو…

 

www.simayari.com

 

 

نظر دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *