مادران صلح ایران

دیدگاه ها و نظرات مادران صلح ایران تنها از طریق این وب سایت در اختیار عموم قرار می گیرد و هیچ شعبه ای ندارد

صفحه اول آوای صلح اجتماعی اخبار بیانیه‏ ها و نامه دل نوشته فعالیت‏ها کوتاه و خواندنی گزارش مادرانه مقالات تماس با ما
آوای صلح دل نوشته
ترور به هر شکل و با هر انگیزه ای محکوم است.
آنکه دلیری راه سپردن تا چکاد کوه‌ها را داشت!
مطالبات مادران صلح ایران از ریاست جمهور آینده ی ایران
گزارش برگزاری روز جهانی زن
بیانیه مادران صلح ایران به مناسب ۸ مارس روز جهانی زن
کارگردانان فراملیت و بدون مرز( مادر صلح مینو مرتاضی)
تسلیت مادران صلح ایران به مناسبت فاجعه ی پلاسکو
پیام تسلیت مادران صلح ایران به مناسبت درگذشت آیت الله هاشمی رفسنجانی
مادران، پدران، جوانان، معلمان، روشنفکران، سیاستمداران و در یک کلام صلح دوستان امریکایی
خشونت و ترور به هر شکلی محکوم است
گزارش مراسم روز جهانی صلح
تسلیت مادران صلح به مناسبت درگذشت بانو توران میرهادی
نه سال تلاش برای صلح / مادر صلح: نسرین
مقاومت صلح آفرین است! مادر صلح: مینو مرتاضی
بیانیه مادران صلح به مناسبت فرا رسیدن روز جهانی صلح
گذشته چراغ راه آینده / مادر صلح: زهره تنکابنی
کبوتر خونین بال صلح / مادر صلح اکرم
یاد و نام بزرگمرد سینمای ایران کیا رستمی را گرامی میداریم!
هشتم تیرماه! / مادر صلح: پروین ضرابی
بزرگداشت مادر صلح مریم حبیبی

خانه ی صلح

۰۲ آذر ۱۳۹۲

روزصلح را همه ی مادران سرزمینم و زنان پیشرو و متفکری چون شما تبریک و شادباش می گویم. امید که جهانی آکنده از امید، شادی و صلح در فرداهای فرارو پیش روی همه ی انسان های روی زمین داشته باشیم. شعری را به همه ی صلح طلبان سرزمینم، زنانی که برای رشد و تعالی جامعه از هیچ تلاش مثبتی فروگذار نیستند تقدیم می کنم:

یک تاریخ ورق خورده در چشم های تو
تاراج تاراج سکوت در موهای من
باید بروم
و روی برهنگی دیوارهای اوین چنگ بکشم
روی عریانی معابدی که در تو پهلو گرفته اند
در جهنمی که خدایان اساطیری بر انگشت ماسیده اند.
ماشه ی همه ی روزهایم را می کشم
شلیک می شوم در تو
شیهه می کشم در خودم
و روی پاشنه ی خیابان های بی نعل
اسب های سرکش را می رقصم.
بگو جهان وطن من نیست
وطن تو نیست
بر بام دست ها ایستاده ایم
روی خنجر و
زخم و
زخمه هایی که
قطار
قطار
صف کشیده اند
تا از همه ی سرها بالا بروی
ازهمه ی دست ها بالا بروم
و روی بلندترین کلمات این حوالی
نامت را برافراشته چون بیرقی
در سینه سرخ های سینه زخم نشان کنم…
تو آخرین سرباز همه ی نبردهای جهانی
که کنار سینه ات باروت ها بغض کرده اند
و آخرین گلوله ای که از دهان ات شلیک می شود
طعم زیتون می دهد.
بگو صلحی در کار نیست
اگر دهانِ صدایت را نبویم
اگر حنجره ی کلمات تو را با گیسوانم به دار نیاویزم
اگر بلندترین انگشت روزهایم را
کنار شانه ی زخم هایت نکاری
حتا
لب ها
لب ها را که نخندی
سونامی دیگری در عروق شب هایم تکرار می شود.
این جا جهان ما نیست
از آفریقای تن
تاافغانستان بغض های کال
زوزه ی استخوان های شهر
گلوی مادران رادریده است
از گواتمالای جمجه های سکوت
تا جزیره های بی سکونت آن سوی ابرهای عقیم
پدران را به صف کشیدهاند
و بزرگ ترین قرص نان
در خواب کودکان
و زنان
در اردوگاه های اجباری به فروش می رسند.
دل ات را بردار
آن جا که چادر بزنیم
آرام ترین قاره ها
در اطلس دنیا زاده می شود
و ما
من
و
تو
یکی می شویم در کلمه ای
که خانه اش به صلح تکیه می کند…

ضمن تشکر، این شعر توسط یکی از خوانندگان سایت برایمان ارسال شده است
lehoor.com
lehooriran@gmail.com

 


ارسال به بالاترین ، توییتر ، فریندفید ، فیسبوک


پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *




بایگانی مادران صلح ایران







بیانیه اعلام موجودیت مادران صلح 
جنگ نه! 
ما جمعی از مادران ایران زمینیم: با قومیت ها و مذاهب مختلف؛ مادرانی که جوانی مان در مبارزه با دیکتاتوری شاه و امپریالیسم سپری شد. مادرانی که به امید ایرانی آباد و آزاد و برقراری عدالت در روند انقلاب شرکت داشتیم. 
مادرانی که دوران هشت سال جنگ تحمیلی با عراق و پس از آن، برای تحقق آرمان های مان هزینه های فراوانی را متحمل شدیم. 
مادرانی که سخت ترین تحریم های اقتصادی را تحمل کردیم و صف های طویل را صبورانه تاب آوردیم تا قوت روزانه ی خانواده را فراهم کنیم. 
مادرانی که با غرور و افتخار، روح عدالت خواهی و آزادی خواهی و استقلال و صلح را در رگ های فرزندان مان جاری ساخته ایم. 
ما جمعی از مادران ایران، با هر بینش و مذهبی، در این شرایط حساس کشور عزیزمان هم پیمان شده ایم تا در حد توان مان از میهن و آرمان های مردم مان در مقابل تهدیدها حفاظت کنیم. 
آرمان هایی که برای تحقق آن ها جوانی مان را هزینه کرده ایم و اینک آرزو داریم که جوانان مان به صلح، عدالت و دموکراسی دست یابند، نه آن که شاهد هزینه شدن آنان باشیم. 
ما از آن رو خود را مادران صلح نامیده ایم که نه تنها مخالف جنگیم، بلکه امنیت و آسایش شهروندان را می طلبیم و به هر آنچه امنیت اجتماعی، اقتصادی و سیاسی ما و جوانان مان را تهدید کند اعتراض داریم. 
ما مادران نگران وطن، جوانان بسیاری را در انقلاب و جنگ و در زندان ها از دست داده ایم و نمی خواهیم که تاریخ تکرار شود. ما اجازه نخواهیم داد هیچ بهانه ای به بیگانگان داده شود و هیچ بیگانه ای به بهانه دموکراسی به ایران تجاوز کند و باور داریم که مردم ایران خود دموکراسی و عدالت را برقرار خواهند کرد. 
ما مادران صلح معتقدیم که دستگیری و حبس و تعرض به معلمان، دانشجویان، پرستاران، روزنامه نگاران، نویسندگان، روحانیون، کارگران و همچنین فعالان جنبش زنان به بهانه های مختلف همان رفتاری است که قدرت های سلطه طلب خارجی را به بهانه نقض حقوق بشر، اما در اصل همچون کوسه های بوی خون شنیده، به سودای حمله به کشورمان یا اعمال تحریم های گوناگون می کشاند. 
ما مادران صلح و امیدیم و برای دستیابی به امنیت، آزادی و عدالت که همانا حقوق بشر است، برای خود و فرزندان مان تلاش خواهیم کرد و برای رسیدن به این اهداف به سوی تمامی مادران ایران دست یاری دراز می کنیم. 
به امید پیروزی، نه در جنگ، که بر جنگ