مردم نجیب و صلح جوی ایران، ما مادران شماییم که با شما سخن می گوییم!

روزگار غریبی است، هر چند برای مادران ایرانی این روزگاران غریبه نیست! در روزگاری به سر می بریم که روز را با شنیدن اخبار درگیری و کشته و زخمی شدن فرزندان مان و دیدن فقر و فساد و بیکاری و تحقیر فزاینده آنان به شب می رسانیم و شب را با دغدغه و دلواپسی درگیری ها و دستگیری های احتمالی فردا روز می کنیم و این دوره کردن و توالی روزمره پرشکنجه را زندگی می نامیم.

ما مادران صلح ایم که سخت نگران افزایش خشونت ها و نا امنی در جامعه هستیم. ما به واسطه تلاش های بی وقفه مان برای بالندگی و رشد فرزندان مان و به بهای هزینه کرن جان و جوانی در راه آرمان های والای انقلابی چون آزادی و عدالت و صلح به این حقیقت دست یافته ایم که ملت ایران برای اینکه همواره بالنده و سبز و سرافراز بماند به امنیت پایدار اقتصادی، سیاسی و اجتماعی نیازمند است. ما یقین داریم برای اینکه کشور ایران همواره آزاد و آباد و مستقل باشد به صلح پایدار محتاج است.

ما به تجربه دریافته ایم که صلح و امنیت پایدار جز از طریق پایبندی سرسختانه به اصول و ارزشهای اخلاقی چون مسالمت جویی و مداراگری و پرهیز جدی از خشونت طلبی حاصل نمی شود. گیس سفید، چین و چروکهای صورت و رگهای برآمده دستان زحمتکش مان گویای این حقیقت است که ما به دلیل رویارویی عمیق و دائمی با انواع تهدیدات و خشونت های اجتماعی، سياسي و خانوادگی در جامعه ایران و رنجها یی که برده ایم و به این بصیرت و روشن اندیشی دست یافته ایم که تشخیص دهیم در این دوران سرنوشت ساز شدت بخشیدن به گفتار و رفتار واعمال خشونت طلبانه از سوی هر کس در هر لباس و مقام و موقعیتی سبب سلب قدرت تفکر و اراده عمل منطقی از شهروندان بویژه جوانان می گردد.

وقتی عزیز خانواده ای مجروح، کشته و یا دستگیر می شود، فرصت و امکان اینکه خرد جمعی و رفتار بالغانه و مدنی و مسالمت جوی مردم تحت تاثیر رفتارها و واکنش های غریزی ” دفاع از خود ” در برابر خشونتگران مهاجم قرار گیرد بیشتر می شود “خشونت ، خشونت می آورد.” ما بر پایه این تشخیص به مردم و بویژه به جوانان پر شورمان یاد آور می شویم که خشونت پیشه گان سعی دارند با افزایش حجم و شدت خشونت ها در جامعه و تحریک جوانان، در توافق مدنی و مشی مسالمت آمیز مردم برای پیشبرد اهداف اصلاح طلبانه خویش شکاف و رخنه ایجاد کنند و آنها را به رویارویی با خود وادار سازند و آنگاه به بهانه ” دفاع از خود ” رفتار خشن خود در مقابله با مردم را توجیه کنند.

ما با احترام به اصل حمایت از همنوع و دفاع از حقوق شهروندی فرزندانمان از مسئولان قوه قضائیه و دادستان محترم سوال می کنیم چرا در برابر رفتار قانون شکنانه مامورینی که شبانه به درب منازل اقشار گوناگون مردم ” از زنان خانه دار گرفته تا دختر و پسر دانشجو و مردان و زنان معلم ، خبرنگار ، کارگر و کارمند و…. ” رفته و با زدن انگ و اتهامات سیاسی آنها را دستگیر و روانه زندان می سازند، سکوت کرده اند؟! هم چنانکه مادران صلح زهره تنکابنی، مهین فهیمی و لي لي فرهادپور را با اتهامات واهی بازداشت و روانه حبس و زندان کرده اند. سه بانوی بزرگواری که دغدغه ای جز برقراری و گسترش صلح و امنیت در کشور ندارند.

ما با توجه به اصل پرهیز از خشونت به فرزندان مان در نیروهای بسیج و انتظامی و کشوری مادرانه هشدار می دهیم، اجازه ندهند فرهنگ و روحیه خشونت طلبی و خشونتگری دیوار بی اعتمادی بین آنان و مردم را هر لحظه قطور تر و بلندتر ساخته و جدایی و شکافها را ژرفتر کند . زیرا در همین فاصله و شکافهاست که آفات خشونت طلبانه رشد می کنند و چونان علف های هرز ، انگل وار تمامی وجود و هستی ملت را در بر می گیرند و می خشکانند.

ما با احترام به اصول قانون اساسی توجه مسئولان قضایی و دادستانی را به حقوق اساسی ملت جلب نموده مصرانه از آنها می خواهیم با آزادی هر چه سریعتر کلیه بازداشت شدگان حوادث اخیر تهران و شهرستانها امنیت و آرامش را به فضای اجتماعی کشورمان بازگردانند . باشد تا انرژی مادی و معنوی فراوانی که صرف تخریب و تهدید هموطنانمان می شود ، صرف بازسازی و آبادانی میهن و گسترش صلح و امنیت در کشور شود.

همچنین خواهرانه از مادرانی که فرزندشان در نیروهای بسیج و نظامی و انتظامی به انجام وظیفه مشغولند می خواهیم مانند دیگر مادران ایرانی اجازه ندهند فرزندان شان در گرداب رویارویی خشونت گرایانه با خواهران و برادران هموطن شان گرفتار آیند .

مادران صلح ایران 29/10/1388

نظر دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *