مادران صلح ایران

دیدگاه ها و نظرات مادران صلح ایران تنها از طریق این وب سایت در اختیار عموم قرار می گیرد و هیچ شعبه ای ندارد

صفحه اول آوای صلح اجتماعی اخبار بیانیه‏ ها و نامه دل نوشته فعالیت‏ها کوتاه و خواندنی گزارش مادرانه مقالات تماس با ما
آوای صلح دل نوشته
پیام تسلیت مادران صلح ایران به مناسبت درگذشت پروفسور مریم میرزاخانی
به خدمت گیرنده ی زمانه ی نه‌ چندان موافق(مینو مرتاضی لنگرودی)
دل نوشته ی مادر صلح زهره تنکابنی در سوگ مریم میرزاخانی
ترور به هر شکل و با هر انگیزه ای محکوم است.
آنکه دلیری راه سپردن تا چکاد کوه‌ها را داشت!
مطالبات مادران صلح ایران از ریاست جمهور آینده ی ایران
گزارش برگزاری روز جهانی زن
بیانیه مادران صلح ایران به مناسب ۸ مارس روز جهانی زن
کارگردانان فراملیت و بدون مرز( مادر صلح مینو مرتاضی)
تسلیت مادران صلح ایران به مناسبت فاجعه ی پلاسکو
پیام تسلیت مادران صلح ایران به مناسبت درگذشت آیت الله هاشمی رفسنجانی
مادران، پدران، جوانان، معلمان، روشنفکران، سیاستمداران و در یک کلام صلح دوستان امریکایی
خشونت و ترور به هر شکلی محکوم است
گزارش مراسم روز جهانی صلح
تسلیت مادران صلح به مناسبت درگذشت بانو توران میرهادی
نه سال تلاش برای صلح / مادر صلح: نسرین
مقاومت صلح آفرین است! مادر صلح: مینو مرتاضی
بیانیه مادران صلح به مناسبت فرا رسیدن روز جهانی صلح
گذشته چراغ راه آینده / مادر صلح: زهره تنکابنی
کبوتر خونین بال صلح / مادر صلح اکرم

گزارشی از روز جهانی صلح

۳۱ شهریور ۱۳۹۳

peaceday12

مادران صلح پس از چند هفته تلاش پیگیر موفق شدند روز جهانی صلح را با حضور مهمانانی گرانقدر از جمعیت ها و نهادهای صلح طلب روزجمع ۲۸ شهریور ۹۳ برگزارکنند. برنامه با اجرای قطعات موسیقی با مدیریت کاوه عیدی و همکارانش  آغاز شد. نوای سازهای جنوبی ابتدا مدعوین را متاثر ساخته و به فضای جنگ خانمان برانداز با عراق برد. اما بعد مایه مسرتی شد که اکنون هم جنوب و هم تمامی کشورمان در صلح و آرامش است. پس از آن توسط مجری برنامه  مادر صلح مریم  انوری  با اعلام یک دقیقه سکوت به یاد جانباختگان راه صلح و آزادی یادشان را گرامی داشت.  در ادامه بیانیه اولیه مادران صلح  ایران توسط مجری با صدایی آرام و متین خوانده شد. بعد مادر صلح مینو مرتاضی طی مقاله ای به «نقش زنان در صلح و توسعه پایدار» اشاره کرد. ایشان صحبتش را با شعر مولانا که بر روی پلاکاردها هم دیده می شد و همگان را به تلاش های هر چند کوچک در راه صلح تشویق می کرد، آغازنمود :«تو مگو همه به جنگند و زصلح من چه آید»؛  «تو یکی نه ای هزاری تو چراغ خود برافروز» به زودی متن سخنرانی ایشان در همین سایت منتشر خواهد شد.

فیلم کوتاهی در مورد نقش جانبازان ایرانی در بزرگداشت قربانیان جنگ هیروشیما در ژاپن تهیه شده بود، پخش شد. پس از خاتمه فیلم، مدعوین با سکوت مطلق که ناشی از احترام قلبی و تأثر شدید از وضعیت جانباز شیمیایی جنگ آقای یزدان پناه بود که به گفته خودش ۲۷ سال بود در گیر عوارض چشمی، ریوی و پوستی بود و چه زیبا مشکلات جانبازان را بیان کرد که همه به سخنانش گوش جان سپردند. وی گفت: به دیدارمان که می آیند،  من و دوستانم با خس خس سینه هایمان برایشان ساز می زنیم و آواز می خوانیم با سرفه ها و اشک هایمان می رقصیم.

وی به جلسه ای در موزه ی صلح با سفیر هلند اشاره کرد و صحبت هایش با او که کشور شما به داشتن باغات گل معروف است کاش به جای فروش سلاح هایتان به صدام، گل هایتان را می فروختید، تا من و صدها هزار نفر دیگر این همه درگیر مشکلات ناشی از سلاح های شما نمی شدیم، آنها تحت تأثیر قرار گرفتند و یک نفرشان دستم را بوسید. ایشان گفتند سالهاست در موزه صلح مشغول فعالیتم، چون نمی خواهم هیچ کس این آسیب ها را ببیند.

پس از آن مادر صلح شهلا فروزانفر در مورد هویت و جامعه جنگ زده مقاله ای ایراد کردند. متن مقاله در سایت قابل مشاهده می باشد.

با شعری از زنده یاد هاله سحابی، یاد این مادر صلح ایران گرامی داشته شد. سپس مادر صلح زهره تنکابنی با مقاله ای تحت عنوان «چگونه صلح را در جهان پایدار سازیم؟» به تأثیر نقش گروه های مردمی صلح طلب دنیا و ایجاد همبستگی بین نیروهای مخالف خشونت پرداخت.

دکتر کمال اطهاری سخنران بعدی بود. وی گفت: «به قول گرامشی در ۱۹۳۰ جامعه فعال جامعه ای است که از پایین سیاسی باشد نه از بالا و علت شکست شوروی آن بود که از بالا سیاسی بود. تسامح سرکوبگر، روی دیگرش سیاست زدگی است که اجازه نمی دهد صلح در جامعه برقرار شود. گرامشی در جای دیگری می گوید. ما در مقابل فاشیزم جنگ مواضع را رها کردیم، فاشیست ها برای هر موضعی صحبت داشتند ایشان، این صحبت را به درستی راه مادران صلح ربط داد و گفت کار بزرگ مادران صلح ایران اینست که در جزییات مربوط به صلح هم موضع گیری می کنند. این حرکات، صلح را به مردم می آموزد که به قول آقای بازرگان آزادی نه دادنی و نه گرفتنی است، آموختنی است. مثل صلح که نه دادنی و نه گرفتنی است بلکه آموختنی است.

پس از سخنان دکتر اطهاری مجری شعر زیبای «کودک من صلح می خواهد!» را خواند و با پخش کلیپ مدرسه موشها فضای شادی ایجاد شد.

مدعوین بعد از شنیدن شعر به گفته های خانم منیژه حکمت کارگردان برجسته ایرانی گوش دادند وی گفت: وقتی همه ترویج خشونت می کنند سخت است از صلح گفتن با این خشونت ها باید به سراغ زنانگی و مادرانگی رفت با لالایی هایی که پیام صلح دارد، از تاجیکستان، افغانستان و ایران. باید به کودکانمان آوای صلح بیاموزیم تا مانا شود. باید بر کودکان تأثیر فرهنگی گذاشت. جنگ و صلح هر دو از ذهن ها می تراود. باید به کودکان آموخت صلح و دوست داشتن همه و پناهنده ها را البته گامهایی در سالهای اخیر برداشته شده و در پایان از مادران صلح ایران در این راستا قدرددانی کرد.

مجری با این جمله که ما میراث دولت آبادی را پاس داشته ایم وقتی از صلح می گوییم، از نویسنده ی بزرگ کشورمان آقای دولت آبادی دعوت کرد تا مدعوین را از سخنانشان مستفیض کنند. ایشان در ابتدا گفت: وقتی که مجاب می شوم در چنین جلسه ای حرف بزنم بیش از همه دچار شرم می شوم. زیرا گفته هایم به هیچ وجه در جهان امروز مؤثر نیست، کما این که در جهان دیروز نبود. آرزو کنیم زمانی مؤثر باشد سخن از صلح. ایشان در ادامه با سخنانی از معلم ثانی این طور ادامه داد: که فارابی معتقد بوده که ماجرا این نیست که آرزوی ما صلح باشد و جنگ نباشد، اهالی مدن جاعلیه و ظالیه (جنگ و سیاهدلی) عقاید و آرا مشترک دارند در تنازع بقا و سبعیت و برای حفظ خویش مدام در تنازعند، حقی برای دیگران قائل نمی شوند و حتی غیر را مضر می شمارند، هر که پیروز شد برتر است یا دشمن را نابود یا او را به خدمت خود در می آورد. دوستی معنا ندارد و رابطه غالب و مغلوبیست مردمان از یک دیگر می گریزند مگر عامل خارجی آنان را به ائتلاف وا دارد، ظاهراً دنیا به گفته های هزار و صد سال پیش فارابی برگشت کرده است. ما نباید امید را به کسانی ببندیم که قدرت سیاسی دارند تا جلوی فاجعه را بگیرند. از اسب دوانی کوتاه آمده ام اجازه بدهید زین را نگه دارم!

پس از آقای دولت آبادی خانم محبوبه رمضای خواهر یک مقتول که قاتل برادرش را تا پای چوبه دار گشانده و علیرغم تلاش های فراوان حتی از جانب پدر و برادرانش راضی به بخشش نبوده، چون برادر را در فقدان مادر خودش بزرگ کرده؛  روز اعدام تحت تأثیر ضجه های مادر یک جوان قاتل دیگر که فرزندش را پای چوبه دار می بردند به تلاش و تکاپو دست می زند برای نجات جان آن قاتل و در این بین خود نیز تحت تأثیر قرار گرفته و قاتل برادرش را می بخشد . در واقع به دو جوان زندگی دوباره می بخشد. مدعوین و مادران متأثر از صحبت های محبوبه این بار فیلم مستندی به نام «روایت یک بخشش» کاری از مادر صلح لیلی فرهادپور با تدوین یاشار امینی با موضوع بخشش یک مادر اهل شهرستان «نور» را دیدند که طناب دار را در آخرین لحظه از گردن قاتل فرزندش باز کرد. همین سر آغاز بخشش های فراوانی شد.

پس از دیدن این فیلم مستند مدعوین با چشمان اشکبار با صحبت های عالیه مطلب زاده از کمپین قربانیان اسیدپاشی گوش دادند.  در ابتدا از مادران صلح تشکر کرد که به هر بهانه ای صلح و مهرورزی را گرامی می دارند. سپس  از مصائب قربانیان این نوع خشونت که اغلب زنان و دختران هستند گفت و این شخص آسیب دیده زیبایی و اعتماد به نفس را از دست می دهد و متأسفانه در قوانین با خلاء های بسیاری در این زمینه مواجهیم. تعلل در اجرای حکم و عدم کمک به درمان های لازم.

وی همچنین از قربانیان اسیدپاشی  به نام های معصومه عطایی، آمنه بهرامی، شیرین و….  یاد کرد.

در پایان،  بیانیه مادران در رابطه با  روز جهانی صلح  توسط خانم انوری مجری برنامه خوانده شد و ضمن  تشکر از مدعوین و عوامل سازنده کلیپ و فیلم مستند، همگان را به امضای طومار صلح دعوت نمودند.  با یک پذیرایی مختصر جشن به پایان رسید.

 peaceday1

peaceday3

peaceday5

peaceday6

peaceday9

peaceday10

peaceday11

peaceday13

peaceday14


ارسال به بالاترین ، توییتر ، فریندفید ، فیسبوک

1 نظر برای این مطلب
  1. فرزانه محجوب گفت:

    دوستانی که اشکشان را دیدید در پایان خیلی هم راضی نبودند شخصن درخواست کردند روزی که جشن میگیرید برای صلح اشک درآوردن چه معنایی دارد. بدین وسیله پیام این دوستان را به شما میرسانم. سپاس پیروز باشید. محجوب


پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *




بایگانی مادران صلح ایران







بیانیه اعلام موجودیت مادران صلح 
جنگ نه! 
ما جمعی از مادران ایران زمینیم: با قومیت ها و مذاهب مختلف؛ مادرانی که جوانی مان در مبارزه با دیکتاتوری شاه و امپریالیسم سپری شد. مادرانی که به امید ایرانی آباد و آزاد و برقراری عدالت در روند انقلاب شرکت داشتیم. 
مادرانی که دوران هشت سال جنگ تحمیلی با عراق و پس از آن، برای تحقق آرمان های مان هزینه های فراوانی را متحمل شدیم. 
مادرانی که سخت ترین تحریم های اقتصادی را تحمل کردیم و صف های طویل را صبورانه تاب آوردیم تا قوت روزانه ی خانواده را فراهم کنیم. 
مادرانی که با غرور و افتخار، روح عدالت خواهی و آزادی خواهی و استقلال و صلح را در رگ های فرزندان مان جاری ساخته ایم. 
ما جمعی از مادران ایران، با هر بینش و مذهبی، در این شرایط حساس کشور عزیزمان هم پیمان شده ایم تا در حد توان مان از میهن و آرمان های مردم مان در مقابل تهدیدها حفاظت کنیم. 
آرمان هایی که برای تحقق آن ها جوانی مان را هزینه کرده ایم و اینک آرزو داریم که جوانان مان به صلح، عدالت و دموکراسی دست یابند، نه آن که شاهد هزینه شدن آنان باشیم. 
ما از آن رو خود را مادران صلح نامیده ایم که نه تنها مخالف جنگیم، بلکه امنیت و آسایش شهروندان را می طلبیم و به هر آنچه امنیت اجتماعی، اقتصادی و سیاسی ما و جوانان مان را تهدید کند اعتراض داریم. 
ما مادران نگران وطن، جوانان بسیاری را در انقلاب و جنگ و در زندان ها از دست داده ایم و نمی خواهیم که تاریخ تکرار شود. ما اجازه نخواهیم داد هیچ بهانه ای به بیگانگان داده شود و هیچ بیگانه ای به بهانه دموکراسی به ایران تجاوز کند و باور داریم که مردم ایران خود دموکراسی و عدالت را برقرار خواهند کرد. 
ما مادران صلح معتقدیم که دستگیری و حبس و تعرض به معلمان، دانشجویان، پرستاران، روزنامه نگاران، نویسندگان، روحانیون، کارگران و همچنین فعالان جنبش زنان به بهانه های مختلف همان رفتاری است که قدرت های سلطه طلب خارجی را به بهانه نقض حقوق بشر، اما در اصل همچون کوسه های بوی خون شنیده، به سودای حمله به کشورمان یا اعمال تحریم های گوناگون می کشاند. 
ما مادران صلح و امیدیم و برای دستیابی به امنیت، آزادی و عدالت که همانا حقوق بشر است، برای خود و فرزندان مان تلاش خواهیم کرد و برای رسیدن به این اهداف به سوی تمامی مادران ایران دست یاری دراز می کنیم. 
به امید پیروزی، نه در جنگ، که بر جنگ