هشت مارس امسال را اعتراض به جنگ و تحریم بدل کنیم!

بار دیگر 8مارس روز جهانی زن پیش روست و زنان به رغم مبارزات طولانی همچنان در سراسر جهان با انواع نابرابری ها و تبعیضات روبرو هستند . 8 مارس برخاسته از خشم و اعتراض و مبارزات برابری خواهی زنان کارگر در آمریکا وو پیگیری مبارزات در اروپا و روسیه است.

در سال 1857 زنان کارخانه های نساجی نیویورک در اعتراض به ناچیز بودن دستمزدها در ازای ساعات طولانی کار به خیابان آمدند و خواهان افزایش دستمزد خود شدند که با سرکوب سنگین پلیس سرمایه روبرو شدند

8 مارس 1907 زنان کارگر نساجی شیکاگو با درخواست کاهش ساعات کار روزانه  به ده ساعت و پرداخت دستمزد متناسب به خیابان آمدند و پلیس دست به کشتار زنان کارگر در خیابانها زد.

8 مارس 1908 حزب سوسیلیست آمریکا کمیته ملی زنان را برای کسب حق رای تشکیل داد. در همین روز زنان کارگر در شهرهای مختلف آمریکا برای درخواست حق رای زنان و ممنوعیت کار کودکان به خیابانها آمدند.

 یک سال بعد احزاب چپ در آمریکا 8 مارس را به  طور غیر رسمی روز زن اعلام کردند.

در کنگره بین المللی 1910 کپنهاگ کلارا زتکین از حزب سوسیال دموکرات آلمان پیشنهاد کرد 8 مارس به عنوان روز جهانی زن  به رسمیت شناخته شود.پیشنهاد او به تصویب کنگره رسید .

و سال بعد میلیونها زن در کشورهای آلمان ،سوییس، استرالیا ،دانمارک و.. برای خواستهایی نظیر حق کار ، حق رای ، حق آموزش حرفه ای به خیابانها آمدند.و تظاهرات پر شوری بر پا کردند.

در کشور روسیه سال 1911 اولین تظاهرات زنان برگزار گردید و درسال 1917 با پیگیری کلارا زتکین 8 مارس را به عنوان روزجهانی زن پذیرفتند.

تنها 66 سال بعد سازمان ملل در سال 1976 این روز را روز جهانی زن به رسمیت شناخت.

 اما در ایران اولین بار جمعیت پیک نسوان در سال 1921 در شهر رشت این روز را برگزار نمود و تعدادی از زنان بازداشت شدند.

و درسال 1926 زنان اصفهانی با ابتکار ارسال کارت عروسی مراسم 8 مارس را با اجرای نمایش (دختر قربانی)میرزاده عشقی بر گزار کردند . زنان حق حضور در مجامع عمومی مثل تئاتر را نداشتند. به این مراسم هم پلیس رضاخان یورش برد و ضمن ضرب و شتم به تمسخر زنان حاضر در مجلس پرداختند.

در دوره محمد رضا شاه این روز را به رسمیت شناختند و برگزاری مراسم دولتی برای زنان دربار و  همسران نمایندگان مجلس برگزار می شد که توده مردم نقشی در برگزاری یا حضور در آن نداشتند .

 برای اولین بار در تاریخ ایران 8 مارس سال 1357 بصورت تظاهرات میلیونی در شهر تهران برگزار شد و خواست برابری خواهی زنان ایران را به نمایش گذاشت.

سالهای جنگ برگزاری مراسم متوقف شد و در سال 1376 با حضور دولت اصلاحات 8 مارس برگزار گردید پس از آن ؛ گاه بصورت آکسیونهای خیابانی گاه بصورت محافل کوچک همواره برگزار گردیده است.

 اما امسال 8 مارس را زنان خاورمیانه از سوریه تا عراق از لیبی تا تونس از یمن تا مصر تحت شرایط جنگهای خونبار وآوارگی میلیونها زن آغاز می کنند.

زنان آواره از کشور خود در بیابانها و حاشیه کشورهای امن بدون هیچ گونه امکانات تمدن بشری اسکان یافته اند سه مشخصه تلخ زندگی روزمره آوارگان زن فقدان آموزش ؛، بهداشت و عدم امنیت است.

یکی از منابع درآمد گروههای آدمخوار داعش و امثالهم در منطقه فروش زنان برده ( فحشای رسمی) در بازار ها ست .همینطور تغییرات وسیع در اقلیم و اکو سیستم منطقه بواسطه جنگهای بی سرانجام زندگی ساکنین این مناطق را به جهنمی بدل ساخته است .

زنان هویت زندگی هستند کشتار و فروش برده وار و خشونت های جنسی غیر قابل باور در جنگهای تحمیلی و بی سرانجام آنها را همه حیات را تا مرز مرگ ونیستی پیش می برد .

 بیایید 8 مارس امسال را به اعتراضی وسیع و جهانی علیه جنگ و تحریم که زنان  و کودکان قربانیان بی پناه آن هستند ؛ بدل کنیم .

مادر صلح: شهلا فروزانفر اسفند 93

نظر دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *