مادران صلح ایران

دیدگاه ها و نظرات مادران صلح ایران تنها از طریق این وب سایت در اختیار عموم قرار می گیرد و هیچ شعبه ای ندارد

صفحه اول آوای صلح اجتماعی اخبار بیانیه‏ ها و نامه دل نوشته فعالیت‏ها کوتاه و خواندنی گزارش مادرانه مقالات تماس با ما
آوای صلح دل نوشته
ترور به هر شکل و با هر انگیزه ای محکوم است.
آنکه دلیری راه سپردن تا چکاد کوه‌ها را داشت!
مطالبات مادران صلح ایران از ریاست جمهور آینده ی ایران
گزارش برگزاری روز جهانی زن
بیانیه مادران صلح ایران به مناسب ۸ مارس روز جهانی زن
کارگردانان فراملیت و بدون مرز( مادر صلح مینو مرتاضی)
تسلیت مادران صلح ایران به مناسبت فاجعه ی پلاسکو
پیام تسلیت مادران صلح ایران به مناسبت درگذشت آیت الله هاشمی رفسنجانی
مادران، پدران، جوانان، معلمان، روشنفکران، سیاستمداران و در یک کلام صلح دوستان امریکایی
خشونت و ترور به هر شکلی محکوم است
گزارش مراسم روز جهانی صلح
تسلیت مادران صلح به مناسبت درگذشت بانو توران میرهادی
نه سال تلاش برای صلح / مادر صلح: نسرین
مقاومت صلح آفرین است! مادر صلح: مینو مرتاضی
بیانیه مادران صلح به مناسبت فرا رسیدن روز جهانی صلح
گذشته چراغ راه آینده / مادر صلح: زهره تنکابنی
کبوتر خونین بال صلح / مادر صلح اکرم
یاد و نام بزرگمرد سینمای ایران کیا رستمی را گرامی میداریم!
هشتم تیرماه! / مادر صلح: پروین ضرابی
بزرگداشت مادر صلح مریم حبیبی

هشت مارس امسال را اعتراض به جنگ و تحریم بدل کنیم!

۱۶ اسفند ۱۳۹۳

بار دیگر ۸مارس روز جهانی زن پیش روست و زنان به رغم مبارزات طولانی همچنان در سراسر جهان با انواع نابرابری ها و تبعیضات روبرو هستند . ۸ مارس برخاسته از خشم و اعتراض و مبارزات برابری خواهی زنان کارگر در آمریکا وو پیگیری مبارزات در اروپا و روسیه است.

در سال ۱۸۵۷ زنان کارخانه های نساجی نیویورک در اعتراض به ناچیز بودن دستمزدها در ازای ساعات طولانی کار به خیابان آمدند و خواهان افزایش دستمزد خود شدند که با سرکوب سنگین پلیس سرمایه روبرو شدند

۸ مارس ۱۹۰۷ زنان کارگر نساجی شیکاگو با درخواست کاهش ساعات کار روزانه  به ده ساعت و پرداخت دستمزد متناسب به خیابان آمدند و پلیس دست به کشتار زنان کارگر در خیابانها زد.

۸ مارس ۱۹۰۸ حزب سوسیلیست آمریکا کمیته ملی زنان را برای کسب حق رای تشکیل داد. در همین روز زنان کارگر در شهرهای مختلف آمریکا برای درخواست حق رای زنان و ممنوعیت کار کودکان به خیابانها آمدند.

 یک سال بعد احزاب چپ در آمریکا ۸ مارس را به  طور غیر رسمی روز زن اعلام کردند.

در کنگره بین المللی ۱۹۱۰ کپنهاگ کلارا زتکین از حزب سوسیال دموکرات آلمان پیشنهاد کرد ۸ مارس به عنوان روز جهانی زن  به رسمیت شناخته شود.پیشنهاد او به تصویب کنگره رسید .

و سال بعد میلیونها زن در کشورهای آلمان ،سوییس، استرالیا ،دانمارک و.. برای خواستهایی نظیر حق کار ، حق رای ، حق آموزش حرفه ای به خیابانها آمدند.و تظاهرات پر شوری بر پا کردند.

در کشور روسیه سال ۱۹۱۱ اولین تظاهرات زنان برگزار گردید و درسال ۱۹۱۷ با پیگیری کلارا زتکین ۸ مارس را به عنوان روزجهانی زن پذیرفتند.

تنها ۶۶ سال بعد سازمان ملل در سال ۱۹۷۶ این روز را روز جهانی زن به رسمیت شناخت.

 اما در ایران اولین بار جمعیت پیک نسوان در سال ۱۹۲۱ در شهر رشت این روز را برگزار نمود و تعدادی از زنان بازداشت شدند.

و درسال ۱۹۲۶ زنان اصفهانی با ابتکار ارسال کارت عروسی مراسم ۸ مارس را با اجرای نمایش (دختر قربانی)میرزاده عشقی بر گزار کردند . زنان حق حضور در مجامع عمومی مثل تئاتر را نداشتند. به این مراسم هم پلیس رضاخان یورش برد و ضمن ضرب و شتم به تمسخر زنان حاضر در مجلس پرداختند.

در دوره محمد رضا شاه این روز را به رسمیت شناختند و برگزاری مراسم دولتی برای زنان دربار و  همسران نمایندگان مجلس برگزار می شد که توده مردم نقشی در برگزاری یا حضور در آن نداشتند .

 برای اولین بار در تاریخ ایران ۸ مارس سال ۱۳۵۷ بصورت تظاهرات میلیونی در شهر تهران برگزار شد و خواست برابری خواهی زنان ایران را به نمایش گذاشت.

سالهای جنگ برگزاری مراسم متوقف شد و در سال ۱۳۷۶ با حضور دولت اصلاحات ۸ مارس برگزار گردید پس از آن ؛ گاه بصورت آکسیونهای خیابانی گاه بصورت محافل کوچک همواره برگزار گردیده است.

 اما امسال ۸ مارس را زنان خاورمیانه از سوریه تا عراق از لیبی تا تونس از یمن تا مصر تحت شرایط جنگهای خونبار وآوارگی میلیونها زن آغاز می کنند.

زنان آواره از کشور خود در بیابانها و حاشیه کشورهای امن بدون هیچ گونه امکانات تمدن بشری اسکان یافته اند سه مشخصه تلخ زندگی روزمره آوارگان زن فقدان آموزش ؛، بهداشت و عدم امنیت است.

یکی از منابع درآمد گروههای آدمخوار داعش و امثالهم در منطقه فروش زنان برده ( فحشای رسمی) در بازار ها ست .همینطور تغییرات وسیع در اقلیم و اکو سیستم منطقه بواسطه جنگهای بی سرانجام زندگی ساکنین این مناطق را به جهنمی بدل ساخته است .

زنان هویت زندگی هستند کشتار و فروش برده وار و خشونت های جنسی غیر قابل باور در جنگهای تحمیلی و بی سرانجام آنها را همه حیات را تا مرز مرگ ونیستی پیش می برد .

 بیایید ۸ مارس امسال را به اعتراضی وسیع و جهانی علیه جنگ و تحریم که زنان  و کودکان قربانیان بی پناه آن هستند ؛ بدل کنیم .

مادر صلح: شهلا فروزانفر اسفند ۹۳


ارسال به بالاترین ، توییتر ، فریندفید ، فیسبوک


پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *




بایگانی مادران صلح ایران







بیانیه اعلام موجودیت مادران صلح 
جنگ نه! 
ما جمعی از مادران ایران زمینیم: با قومیت ها و مذاهب مختلف؛ مادرانی که جوانی مان در مبارزه با دیکتاتوری شاه و امپریالیسم سپری شد. مادرانی که به امید ایرانی آباد و آزاد و برقراری عدالت در روند انقلاب شرکت داشتیم. 
مادرانی که دوران هشت سال جنگ تحمیلی با عراق و پس از آن، برای تحقق آرمان های مان هزینه های فراوانی را متحمل شدیم. 
مادرانی که سخت ترین تحریم های اقتصادی را تحمل کردیم و صف های طویل را صبورانه تاب آوردیم تا قوت روزانه ی خانواده را فراهم کنیم. 
مادرانی که با غرور و افتخار، روح عدالت خواهی و آزادی خواهی و استقلال و صلح را در رگ های فرزندان مان جاری ساخته ایم. 
ما جمعی از مادران ایران، با هر بینش و مذهبی، در این شرایط حساس کشور عزیزمان هم پیمان شده ایم تا در حد توان مان از میهن و آرمان های مردم مان در مقابل تهدیدها حفاظت کنیم. 
آرمان هایی که برای تحقق آن ها جوانی مان را هزینه کرده ایم و اینک آرزو داریم که جوانان مان به صلح، عدالت و دموکراسی دست یابند، نه آن که شاهد هزینه شدن آنان باشیم. 
ما از آن رو خود را مادران صلح نامیده ایم که نه تنها مخالف جنگیم، بلکه امنیت و آسایش شهروندان را می طلبیم و به هر آنچه امنیت اجتماعی، اقتصادی و سیاسی ما و جوانان مان را تهدید کند اعتراض داریم. 
ما مادران نگران وطن، جوانان بسیاری را در انقلاب و جنگ و در زندان ها از دست داده ایم و نمی خواهیم که تاریخ تکرار شود. ما اجازه نخواهیم داد هیچ بهانه ای به بیگانگان داده شود و هیچ بیگانه ای به بهانه دموکراسی به ایران تجاوز کند و باور داریم که مردم ایران خود دموکراسی و عدالت را برقرار خواهند کرد. 
ما مادران صلح معتقدیم که دستگیری و حبس و تعرض به معلمان، دانشجویان، پرستاران، روزنامه نگاران، نویسندگان، روحانیون، کارگران و همچنین فعالان جنبش زنان به بهانه های مختلف همان رفتاری است که قدرت های سلطه طلب خارجی را به بهانه نقض حقوق بشر، اما در اصل همچون کوسه های بوی خون شنیده، به سودای حمله به کشورمان یا اعمال تحریم های گوناگون می کشاند. 
ما مادران صلح و امیدیم و برای دستیابی به امنیت، آزادی و عدالت که همانا حقوق بشر است، برای خود و فرزندان مان تلاش خواهیم کرد و برای رسیدن به این اهداف به سوی تمامی مادران ایران دست یاری دراز می کنیم. 
به امید پیروزی، نه در جنگ، که بر جنگ