چرا زنان کوبانی همدوش مردان خود جنگیدند؟

این روزها زنان کوبانی سرتیتر بسیاری از رسانه ها شده اند. همه جور تحلیلی از علت این همه شجاعت وجان بازی داده میشود. خانم مریم طهماسبی در روزنامه شرق شنبه 9 اسفند به نتایج حضور زنان کوبانی در میدان جنگ بر روی تدوین قوانینی در یکی از کانتون های سه گانه کردنشین سوریه اشاره دارد و آن دیگری سیرت سالم واخلاق انسانی آنان را باعث چنین شهامتی می داند. اما خانم طهماسبی اشاره می کند که در خاورمیانه و حتی نقاط دیگر کردستان زنان چنین نیستند. حال به نظر این جانب حلقه مفقوده ای در این میان را باید جست. هیچ یک از نویسندگان ویژه نامه شرق در مورد این حلقه مفقوده حرفی نمی زنند. چرا؟ چند سال پیش در پایان نامه دوستی در خارج از کشور خواندم که یکی از دلایل شکننده بودن حکومت ها این است که بصورت هرمی تشکیل شده اند.هر چه راس هرم از قاعده آن که شامل مردم می باشد دورتر قرار گیرد شکنندگی آن حکومت که از مردم دورتر شده است بیشتر می شود.

واقعیت این است که از حدود پنج سال پیش و با شروع بحران سوریه مردم کرد که با تشکیل سه کانتون خود مختار اعلام خود مختاری کردند، این کانتون ها به شیوه طبق ایده رهبر دربندان به شیوه شورایی اداره می شوند. همه اهالی از جمله زنان ومردان، قومیت ها ومذاهب مختلفی که در کانتون زندگی می کنند در تصمیم گیری در مورد سرنوشتشان حقوق برابر دارند و از بسیاری از آزادی های مدنی  بطور مساوی برخوردار هستند. در چنین حالتی در واقع راس وقاعده هرم آن چنان بهم نزدیک شده اند که حتی به جرات می توان گفت هرم حکومتی بر روی راسی که بسیار نزدیکتر به یک مربع است بصورت وارونه در پائین قاعده قرار گرفته واین مردم هستند که برای همه امور خود تصمیم میگیرند. مجریان قوانین در واقع اجرا کنندگان تصمیم های مردمند.

حال کسانی که طی پنج سال چنین آموزش دیده اند و طعم شیرین آزادی ها را چشیده وسرنوشت خود را خود تعیین کرده اند میتوانند حکومت مشتی متحجر و آدمخوار را تحمل کنند؟ نه!  و این است که زنان مردان کوبانی را آن چنان جانانه در برابر وحشیان داعش مقاوم می سازد. متاسفانه نویسندگان ما در مورد این علت مقاومت ساکتند. این می تواند سکوت ایدئولوژیکی باشد و یا از ترس های امنیتی ناشی شود. اما همین قدر که شرق ویژه نامه ای به نام کوبانی منتشر کرده باز هم موجب قدردانی است.

  15 اسفند 1393

بمناسبت روز جهانی زن

مادر صلح:  زهره تنکابنی

نظر دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *