جمله صورت ما / شعر از مادر صلح: ری را عباسی

 

جمله صورتِ ما

 بپاش

شورتر از نمک بپاش

 ما گناهکارانِ شوریده به این درگاهیم

ما به دامنِ این گربه ی نامعلوم گوش وُ زبان به دندان ها  داده ایم

ما چند بار چند بار به زیرِ خطِ صفر برخاستیم

 صفرتَر  به خط وُ خالش به امتداد

 افتادیم       

 شور بپاش نمکدان را

 به زخمِ بی حوصله  به صورتِ  بی کردار که هر نفسش جمله صورتِ ماست

 بپاش!

این سفره از خیابانِ ما نفس می گیرد

 از مادران ِ ما

ما زنانِ کبیره از فاحشه های بابِل

 که دردش  به هر صورت به صورت گره می زند

فاحشه تریم در این گربه ی نامعلوم که نقشش نقشه ی ماست

 ما سنگ به صورت می زنیم سینه اش

صورت از هر جای دیگر مهمتر

 زشت تر

 صورتی که  چشم دارد

ابروی کمان دارد

 لبخندی به دندان های بی شمار دارد

 گوش دارد که پشت گوش بیندازد حلقه ی مو را

ندارم

 این  صورت ِسی و چند ساله

حلقه به چیزی ندارم

نمکدان بپاش

 بر زخمِ صورتم

 بر صورت این گربه ی بی صِفّّت  بپاش

 که من  به دُمِ مردانه اش بسیار عادت دارم

عادت دارم

هر دَم دُم علم کند زیر لوای هر چه دهانِ رو به فرمان

  ده فرمان کافی این قبیله  نیست؟

ده ناجی اگر بفرستند درمان کند دردِ بی درمان این گربه ی درد را

  سرش یک طرف وُ دمش طرفی دیگر

 همیشه از زن  شور می رود به تن

یعنی زن چشم ندارد 

  زبان ندارد

   خدا ندارد

    زن به دندانِ گرگ دندانی ندارد

 زن،  لب دوخته  لبخندی ندارد

  زن گیسِ سیاه به دندانش سفید دارد

کسر می رود در آب در هوا در زمان

 مجبورم تب کنم

  بلند شوم

 خاکِ باد بُرده به دهان کنم

شخم بزنم

 بلکه گربه ای معلوم نقشِ زمین کنم 

مجبورم تب کنم  

              بلند شوم

  بلند شوم

            بلند شوم

30مهر 1393   روزی که زنان اصفهان و تهران بر عیله اسید پاشی برخاستند.

ری را عباسی

ری را عباسی

زن که باشی

   زن که باشی

    گوشواره به دریا می‌بری

    زن که باشی

   از صندلی روی خاک       اصلا خودت را به آب می‌زنی

   زن که باشی

   از  صدای سار و گنجشک‌ها

   اصلن

خودت پرنده می‌خندی          سار می‌پری

   زن که باشی قبل از عاشقی

                                 تور

                               اصلن

                        لیلی به مجنون می بافی

                      امروز که حسابی زن شدم

                                    کفش‌هایم آبی

                                         دامنم آبی

                                        موهایم آبی

                 خالِ زیر چانه‌ام آبی

                       سرم تا زیر آب

                            آبیِ آبی

                                             یک

                                           قطره

                                           دریا

                                 از زن بیرون چکیدم

نظر دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *