مادران صلح ایران

دیدگاه ها و نظرات مادران صلح ایران تنها از طریق این وب سایت در اختیار عموم قرار می گیرد و هیچ شعبه ای ندارد

صفحه اول آوای صلح اجتماعی اخبار بیانیه‏ ها و نامه دل نوشته فعالیت‏ها کوتاه و خواندنی گزارش مادرانه مقالات تماس با ما
آوای صلح دل نوشته
پیام تسلیت مادران صلح ایران به مناسبت درگذشت پروفسور مریم میرزاخانی
به خدمت گیرنده ی زمانه ی نه‌ چندان موافق(مینو مرتاضی لنگرودی)
دل نوشته ی مادر صلح زهره تنکابنی در سوگ مریم میرزاخانی
ترور به هر شکل و با هر انگیزه ای محکوم است.
آنکه دلیری راه سپردن تا چکاد کوه‌ها را داشت!
مطالبات مادران صلح ایران از ریاست جمهور آینده ی ایران
گزارش برگزاری روز جهانی زن
بیانیه مادران صلح ایران به مناسب ۸ مارس روز جهانی زن
کارگردانان فراملیت و بدون مرز( مادر صلح مینو مرتاضی)
تسلیت مادران صلح ایران به مناسبت فاجعه ی پلاسکو
پیام تسلیت مادران صلح ایران به مناسبت درگذشت آیت الله هاشمی رفسنجانی
مادران، پدران، جوانان، معلمان، روشنفکران، سیاستمداران و در یک کلام صلح دوستان امریکایی
خشونت و ترور به هر شکلی محکوم است
گزارش مراسم روز جهانی صلح
تسلیت مادران صلح به مناسبت درگذشت بانو توران میرهادی
نه سال تلاش برای صلح / مادر صلح: نسرین
مقاومت صلح آفرین است! مادر صلح: مینو مرتاضی
بیانیه مادران صلح به مناسبت فرا رسیدن روز جهانی صلح
گذشته چراغ راه آینده / مادر صلح: زهره تنکابنی
کبوتر خونین بال صلح / مادر صلح اکرم

به یاد دوست/ دلنوشته مادر صلح زهره تنکابنی برای مادر صلح مریم حبیبی

۲۲ اسفند ۱۳۹۴

به یاد دوست
در این خاک، در این خاک، در این مزرعه پاک
بجز مهر، بجز عشق دگر بذر نکاریم
آرمانها چراغ راهنمای انسان ها طی حیات شان هستند. آن آرمانی که در خدمت پیشرفت بشریت باشد، باعث رویش و نو به نو شدن دایمی انسان می گردد. عملکرد جوامع بشری هر انداره کند و اندک هم باشد، همواره جهان را به جلو میراند.
دستاورد هزاران ساله تاریخ بشریت گواه این واقعیت است که عملکرد جوامع در نهایت باعث افزایش آگاهی و شناخت هرچه وسیع تر انسان از چگونگی رفع مشکلات پیش رویش شده است.
میگویند تاریخ جبر نیست و می تواند بر حسب عملکرد انسان ها به سوسیالیسم یا بربریت ختم شود. من اضافه میکنم این عملکرد آگاهانه انسان است که اجازه بربریت را نخواهد داد بشریت نهایتاً از تخریب جهان تخریب جهان توسط آزمندان جلوگیری کرده و آن را به سوسیالیسم می رسانند.
روزی کسی از من پرسید چرا این همه رنج وسختی را تحمل کردی؟ آیا این زندگی ارزش این همه رنج را دارد؟ دستاوردت چه بوده است؟ گفتم تصور کن بنای عظیمی در آینده بشری باید ساخته شود مبارزات و تلاش ها در هر دوران به مثابه آجرهائی است که این بنا را می سازد. ولو آنکه طی حیات کوتاه مان شاهد تکمیل آن نباشیم.
این ذره ذره گرمی خاموش وار ما
یک روز بیگمان
سر میزند زجائی وخورشید میشود
ایستادگی در برابر جباران وجنگ طلبان برای دستیابی به صلح جهانی از آرمان های بزرگ بشر امروز است که با هر عقیده و مرامی آن را تائید کرده و پیگیری مینمایند.
مکرم نیز با این آرمان بزرگ زیست و با تمام وجود برای دستیابی به آن، آجری بر این بنای سترگ آینده نهاد.
با مکرم در سال ۶۹ وقتی از زندان بیرون آمدم اشنا شدم. وی به همراه محترم عزیز و زنده یاد مادرشان به دیدارم آمده بودند. خواهرم که خانواده شان را خوب میشناخت از خصوصیات خوبششان برایم تعریف کرد. به تدریج به یکدیگر نزدیکتر شدیم. زیرا مکرم در خانواده ای بسیار خونگرم بزرگ شده و بالیده بود. خونگرمی مثال زدنی آنان سبب میشد هر غریبه ای بسیار زود به آنان نزدیک شده و احساس غریبگی اش را کنار بگذارد.
سوابق مبارزاتی خانواده سبب شد که نتوانند در شهسوار شغل مناسبی پیدا کنند و مجبور به مهاجرت شدند. سال ها در شهرهای ملایر، بروجرد و بندر عباس به کار پرداختند. همین جا باید از روحیه فداکارانه و سخت کوشی محمود عزیز همسر وفادار مکرم بگویم که در سخت ترین شرایط حتی در بیماری سختی که داشت یک لحظه از تلاش برای رفاه خانواده باز نایستاد. آنها نهایتا ًبه تهران منتقل شدند. رابطه ما بسیار نزدیکتر شد. در سال ۸۲ در جریان رسیدگی به زلزله زدگان بم با شور خدمت و توانمندی شان بیشتر آشنا شدم. مکرم سپس به فوروم مادران صلح ایران پیوست. در آنجا نیز شاهد شور انسان دوستانه و توانمندی هایش در پیشبرد اهداف این نهاد بودم.
متاسفانه سونامی سرطان این یار دیرین و مادر صلح عزیز را از ما گرفت. در اینجا تاسف شدید خود را از این ضایعه اعلام داشته و به حضور خانواده گرامی آن عزیز از دست رفته و مادران صلح ایران و نیز زنان آزاده ایران تسلیت مجدد عرض میکنم.
۲۱ اسفند۱۳۹۴ زهره تنکابنی


ارسال به بالاترین ، توییتر ، فریندفید ، فیسبوک


پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *




بایگانی مادران صلح ایران







بیانیه اعلام موجودیت مادران صلح 
جنگ نه! 
ما جمعی از مادران ایران زمینیم: با قومیت ها و مذاهب مختلف؛ مادرانی که جوانی مان در مبارزه با دیکتاتوری شاه و امپریالیسم سپری شد. مادرانی که به امید ایرانی آباد و آزاد و برقراری عدالت در روند انقلاب شرکت داشتیم. 
مادرانی که دوران هشت سال جنگ تحمیلی با عراق و پس از آن، برای تحقق آرمان های مان هزینه های فراوانی را متحمل شدیم. 
مادرانی که سخت ترین تحریم های اقتصادی را تحمل کردیم و صف های طویل را صبورانه تاب آوردیم تا قوت روزانه ی خانواده را فراهم کنیم. 
مادرانی که با غرور و افتخار، روح عدالت خواهی و آزادی خواهی و استقلال و صلح را در رگ های فرزندان مان جاری ساخته ایم. 
ما جمعی از مادران ایران، با هر بینش و مذهبی، در این شرایط حساس کشور عزیزمان هم پیمان شده ایم تا در حد توان مان از میهن و آرمان های مردم مان در مقابل تهدیدها حفاظت کنیم. 
آرمان هایی که برای تحقق آن ها جوانی مان را هزینه کرده ایم و اینک آرزو داریم که جوانان مان به صلح، عدالت و دموکراسی دست یابند، نه آن که شاهد هزینه شدن آنان باشیم. 
ما از آن رو خود را مادران صلح نامیده ایم که نه تنها مخالف جنگیم، بلکه امنیت و آسایش شهروندان را می طلبیم و به هر آنچه امنیت اجتماعی، اقتصادی و سیاسی ما و جوانان مان را تهدید کند اعتراض داریم. 
ما مادران نگران وطن، جوانان بسیاری را در انقلاب و جنگ و در زندان ها از دست داده ایم و نمی خواهیم که تاریخ تکرار شود. ما اجازه نخواهیم داد هیچ بهانه ای به بیگانگان داده شود و هیچ بیگانه ای به بهانه دموکراسی به ایران تجاوز کند و باور داریم که مردم ایران خود دموکراسی و عدالت را برقرار خواهند کرد. 
ما مادران صلح معتقدیم که دستگیری و حبس و تعرض به معلمان، دانشجویان، پرستاران، روزنامه نگاران، نویسندگان، روحانیون، کارگران و همچنین فعالان جنبش زنان به بهانه های مختلف همان رفتاری است که قدرت های سلطه طلب خارجی را به بهانه نقض حقوق بشر، اما در اصل همچون کوسه های بوی خون شنیده، به سودای حمله به کشورمان یا اعمال تحریم های گوناگون می کشاند. 
ما مادران صلح و امیدیم و برای دستیابی به امنیت، آزادی و عدالت که همانا حقوق بشر است، برای خود و فرزندان مان تلاش خواهیم کرد و برای رسیدن به این اهداف به سوی تمامی مادران ایران دست یاری دراز می کنیم. 
به امید پیروزی، نه در جنگ، که بر جنگ