مادران صلح ایران

دیدگاه ها و نظرات مادران صلح ایران تنها از طریق این وب سایت در اختیار عموم قرار می گیرد و هیچ شعبه ای ندارد

صفحه اول آوای صلح اجتماعی اخبار بیانیه‏ ها و نامه دل نوشته فعالیت‏ها کوتاه و خواندنی گزارش مادرانه مقالات تماس با ما
آوای صلح دل نوشته
بیانیه مادران صلح ایران به مناسبت روز جهانی صلح
پیام تسلیت مادران صلح ایران به مناسبت درگذشت پروفسور مریم میرزاخانی
به خدمت گیرنده ی زمانه ی نه‌ چندان موافق(مینو مرتاضی لنگرودی)
دل نوشته ی مادر صلح زهره تنکابنی در سوگ مریم میرزاخانی
ترور به هر شکل و با هر انگیزه ای محکوم است.
آنکه دلیری راه سپردن تا چکاد کوه‌ها را داشت!
مطالبات مادران صلح ایران از ریاست جمهور آینده ی ایران
گزارش برگزاری روز جهانی زن
بیانیه مادران صلح ایران به مناسب ۸ مارس روز جهانی زن
کارگردانان فراملیت و بدون مرز( مادر صلح مینو مرتاضی)
تسلیت مادران صلح ایران به مناسبت فاجعه ی پلاسکو
پیام تسلیت مادران صلح ایران به مناسبت درگذشت آیت الله هاشمی رفسنجانی
مادران، پدران، جوانان، معلمان، روشنفکران، سیاستمداران و در یک کلام صلح دوستان امریکایی
خشونت و ترور به هر شکلی محکوم است
گزارش مراسم روز جهانی صلح
تسلیت مادران صلح به مناسبت درگذشت بانو توران میرهادی
نه سال تلاش برای صلح / مادر صلح: نسرین
مقاومت صلح آفرین است! مادر صلح: مینو مرتاضی
بیانیه مادران صلح به مناسبت فرا رسیدن روز جهانی صلح
گذشته چراغ راه آینده / مادر صلح: زهره تنکابنی

کبوتر خونین بال صلح / مادر صلح اکرم

۲۳ شهریور ۱۳۹۵

کبوتر خونین بال صلح
روزگار غریبی است !؟ بالهای خونین کبوتر صلح و آزادی کمتر نشانی از سپیدی صلح و آرامش دارد و زندگی شادمانه در پهنه ی این سیاره ی آبی هر روز بیشتر از دیروز به غربتی غم انگیز می خزد . اخبار جهانی به نمایش تراژیکی از شگردهای جدید جنگ ، خونریزی ، کشتار ، جنایت ، ظلم و نسل کشی بدل شده است و نسل بشر بیشتر از پیش خو د را در چنگال جنگ های بر افرخته شده بی پناه و ناگزیر می یابد. منطقه ی بلازده ی خاورمیانه و شمال آفریقا بعد از منطقه ی شرق دور امروز در آتش جنگ و نفاق و برادرکشی می سوزد و گاه شراره هایی از این آتش دامن گیر دیگر نقاط جهان می شود. نگرانیهای آشکار و پنهان انسانها در مناطق مختلف از گسترش بیشتر جنگها تبدیل به کابوسهای وحشتناک شبانه روزی گردیده و آرزوهای رنگین شادی به رویایی دست نیافتنی تبدل شده است . در این مناطق انسان ها جز صلح ،امنیت و آرامش خواسته ی دیگری ندارند. زمانی در تاریخ انسانها صلح نقطه ی پایانی برای جنگیدن، کشتن ، غارت و چپاول بود و مردم هر چه پیش آمده بود را فراموش می کردند و مهربانی را به جای خشم و عشق را به جای نفرت و بخشش را به جای انتقام بر می گزیدند و جشن هایی هفت شبانه روزی برپا می کردند که امروزه جز کاریکاتوری از آن ها باقی نمانده است .صلح به طعمه ای در دستان آزمندان و قدرتمندان و دیکتاتورها برای ساختن اهدافی انسانی برای فریب خوردگان عمله ی جنک تبدیل شده است . به راستی روزگار غریبی است؛ صلح در قله ی قاف ، زندانی دیوان جنگ طلبی است که نامشان در تنور نفاق و برادر کشی برشته می گردد و صلح خواهان و بشر دوستان می باید از هفت شهر عشق گذر کنند ، کشته ها دهند و زجرها کشند تا شاید این راهیان میلیونی به سیمرغی بدل گردند و به قاف صلح رسند و آنگاه جز خویشتن در آن نیابند. راستی روزگار غریبی نیست ؟ جالب تر آنکه همه ی طرفین جنگها برای اهدافی انسانی می جنگند.جنگها ریشه در عوامل اجتماعی فرهنگی اقتصادی و قومی دارند ؛از یک سو انسانهای خشن، زورگو و قانون گریز و در سویی دیگر انسانهای تو سری خور ، بیچاره ، آواره و بی پناه محصول بازتاب سیاستهای غلطی است که منافع اقلیتی را بر خوشبختی اکثریت ترجیح می دهند که نتیجه ای جز شورش مظلومان و جنگهای دیرپا نداشته و نخواهد داشت . فراموش نکنیم که جنگهای بزرگ عمله ی خود را از سطح خیابانها و گذرگاه ها از پشت رل اتوموبیل ها و محله های کار فراهم می کنند. تک تک آنها افراد زخم خورده و ستم کشیده ای هستند که آماده اند به کوچکترین تحریکی گلوی همسایه ی خود را بفشارند. در این کشاکش بی انتها ، در این غوغا سالاری و در این بازار مکاره ، صلح طلبان و منادیان انسانیت با دستان خالی از زر و زور چه تدبیری باید به کار گیرند که پرچم صلح و آشتی را در میان این فریب سهمناک جنگ بپا دارند و سربازگیری کنند .چه باید کرد؟شکی نیست که فرهنگ سازی یکی از اساسی ترین گام ها و طبیعی ترین و دیرپاترین سلاحی است که می تواند چراغ راهی برای اصلاح سیاستهای غلط و ارزشهای تحمیلی گردد. ولی چگونه؟
خیزشی عظیم،نهضتی بزرگ و سفید با سلاح علم و قلم و هنر می باید فراهم گردد.کوشندگان راه روشنگری، صلح و آزادی می باید جهانی فکر کنند و جهانی عمل نمایند. می باید بسیاری از اصول و عقاید و بایدها و نبایدها و مرزها و محدودیتها زیر و رو شود .می باید کره ی زمینی از برای زندگی صلح آمیز ساخته شود. شکی ندارم که خواب شیرین خواجه حافظ می باید جامعه عمل بپوشد و ” طرحی نو باید در انداخت” و گرنه با این قواعد و قوانین و با این اصول و ضوابط حاکم بر جای جای دنیا آش همان آش است و کاسه همان . و باز هم باید شاهد شعله ور شدن جنگ در جای جای دنیا باشیم. ممکن است به کلی گویی متهم شوم ولی نمی دانم آیا راه دیگری نیز هست ؟!!!!
مادر صلح اکرم


ارسال به بالاترین ، توییتر ، فریندفید ، فیسبوک


پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *




بایگانی مادران صلح ایران







بیانیه اعلام موجودیت مادران صلح 
جنگ نه! 
ما جمعی از مادران ایران زمینیم: با قومیت ها و مذاهب مختلف؛ مادرانی که جوانی مان در مبارزه با دیکتاتوری شاه و امپریالیسم سپری شد. مادرانی که به امید ایرانی آباد و آزاد و برقراری عدالت در روند انقلاب شرکت داشتیم. 
مادرانی که دوران هشت سال جنگ تحمیلی با عراق و پس از آن، برای تحقق آرمان های مان هزینه های فراوانی را متحمل شدیم. 
مادرانی که سخت ترین تحریم های اقتصادی را تحمل کردیم و صف های طویل را صبورانه تاب آوردیم تا قوت روزانه ی خانواده را فراهم کنیم. 
مادرانی که با غرور و افتخار، روح عدالت خواهی و آزادی خواهی و استقلال و صلح را در رگ های فرزندان مان جاری ساخته ایم. 
ما جمعی از مادران ایران، با هر بینش و مذهبی، در این شرایط حساس کشور عزیزمان هم پیمان شده ایم تا در حد توان مان از میهن و آرمان های مردم مان در مقابل تهدیدها حفاظت کنیم. 
آرمان هایی که برای تحقق آن ها جوانی مان را هزینه کرده ایم و اینک آرزو داریم که جوانان مان به صلح، عدالت و دموکراسی دست یابند، نه آن که شاهد هزینه شدن آنان باشیم. 
ما از آن رو خود را مادران صلح نامیده ایم که نه تنها مخالف جنگیم، بلکه امنیت و آسایش شهروندان را می طلبیم و به هر آنچه امنیت اجتماعی، اقتصادی و سیاسی ما و جوانان مان را تهدید کند اعتراض داریم. 
ما مادران نگران وطن، جوانان بسیاری را در انقلاب و جنگ و در زندان ها از دست داده ایم و نمی خواهیم که تاریخ تکرار شود. ما اجازه نخواهیم داد هیچ بهانه ای به بیگانگان داده شود و هیچ بیگانه ای به بهانه دموکراسی به ایران تجاوز کند و باور داریم که مردم ایران خود دموکراسی و عدالت را برقرار خواهند کرد. 
ما مادران صلح معتقدیم که دستگیری و حبس و تعرض به معلمان، دانشجویان، پرستاران، روزنامه نگاران، نویسندگان، روحانیون، کارگران و همچنین فعالان جنبش زنان به بهانه های مختلف همان رفتاری است که قدرت های سلطه طلب خارجی را به بهانه نقض حقوق بشر، اما در اصل همچون کوسه های بوی خون شنیده، به سودای حمله به کشورمان یا اعمال تحریم های گوناگون می کشاند. 
ما مادران صلح و امیدیم و برای دستیابی به امنیت، آزادی و عدالت که همانا حقوق بشر است، برای خود و فرزندان مان تلاش خواهیم کرد و برای رسیدن به این اهداف به سوی تمامی مادران ایران دست یاری دراز می کنیم. 
به امید پیروزی، نه در جنگ، که بر جنگ