گزارشی از مجلس بزرگداشت دانشجویان زندانی و حضور مادران صلح

در كوچه قزوينی واقع در خيابان فلسطين، بر نمای بيرونی يك ساختمان چند طبقه عكس شهيدی نظرها را جلب می ‌كند، عكس شهيد علی ‌رضا قزوينی. در يكی از واحدهای اين ساختمان خانواده محمد هاشمی منتظر مهمانانی بودند. روی خوش مادر او كه با مهربانی از ما پذيرايی نمود و استقبال ساده و بی تشريفات وی از آمدن دوستان، انسان را خرسند و شاد می کرد. اين مادر صبور می گفت: «شب گذشته تا ساعت 2 بامداد در كنار در زندان اوين منتظر آزادی فرزندان خود بودند. ولی با وجود وعده دادگاه انقلاب آنان را آزاد ننمودند.» و خانواده‌های هدايت و هاشمی بدون فرزندانشان به خانه بازگشتند.

كم كم افراد بيشتری آمدند و فضای سالن كوچك خانه پر و پرتر می‌شد. شخصيت‌های سياسی و اجتماعی، نويسندگان، وكلا، روزنامه‌نگاران، دانشجويان و احزاب… از هر گروهی چند نفری آمده بودند. بابك احمدی، علی رضا جباری، سيامك طاهری، عيسی سحرخيز، يوسفی اشكوری، عبدالـله نوری، محسن كديور، كيوان صميمی، محمد توسلی و هاشم صباغيان، علی اكبر معين‌فر، محمد بسته‌نگار، جوانان، دانشجويان و…. به ‌ويژه حضور سعيد حجاريان بود كه با وجود حال نامساعد خود به مجلس لطف خاصی بخشيده بود.

پوستری كه عكس چند زندانی و دستبند دستان آنان را نشان می داد و نام بازداشت شدگان اخير روی آن نوشته شده بود توسط دانشجويان بر ديوار روبرو نصب شد. يكی از آنان برنامه را با يادی از بازداشت شدگان اخير و همچنين سه تن از دانشجويان اميركبير كه سال‌های گذشته دستگير شده ‌و هنوز در زندان به‌سر می برند و بازداشت شدگان ديگر شهرستان‌ها و دو تن از دانشجويان دانشگاه آزاد، آغاز كرد و سپس با خواندن شعری ياد اكبر محمدی كه سالگرد درگذشت غم‌انگيز او در زندان با چنين روزی مصادف می ‌شد و ياد عزت ابراهيم‌نژاد را گرامی داشت:

«لاله ی وحشی من، به چه اميد سر از خاك برون می آری؟

لاله ی وحشی من در دل خاك بخواب….

زندگی سخت به خواب است هنوز…»

آقای هرميداس باوند از سران جبهه ملی، سخنران بعدی بود كه پس از درود به ملت ايران و فرزندان برومند اين سرزمين كه در راه زيست سرافراز ملت مصائب فراوانی به جان خريده‌اند، گفت: «دانشجويان قشر پويا، اهل پژوهش و كسب علم و البته صادق و بی گناه جامعه هستند كه نه پست ومقام و نه مال و منال زندگی آنها را به خود مشغول نكرده ‌است. در همه كشورهای گروهی كه برای خرد و عقلانيت ارزش قائلند، دانشجويان از اعتبار ويژه‌ برخوردارند و هر جنبش اجتماعی به شرط تأييد دانشجويان برد مردمی پيدا می كند؛ مانند اعتراض به ادامه ی جنگ ويتنام در امريكا پس از تظاهرات دانشجويی و اعتراض مردم فرانسه پس از حركت دانشجويان سوربن! چرا در كشور ما منطقی ترین انتقادها مانند فقر و بيكاری و پيامدهای آن كه خود مقامات هم شعار مبارزه با آن را می دهند هنگامی كه از سوی دانشجويان، زنان يا معلمان مطرح می شود، انگ توطئه و تهديد نظام بر آن می ‌خورد و اين‌گونه سركوب می گردد؟

سخنران بعدی خانم منصوری معاون سياسی جبهه ی مشاركت بود كه چنين گفت: «روشن است كه اقتدار گرايان تصميم دارند در فضای علمی كشور به سمت و سويی بروند كه دگرانديشان فعاليتی نداشته‌ باشند و هزينه فعاليت سياسی افزايش يابد.» وی افزود: «با دستگيری های گسترده در جامعه مدنی، مطبوعات، كارگران، معلمان، دانشجويان …آسیب پدیری رو به افزايش می رود و با احضار و ستاره‌دار كردن دانشجويان، ايزوله كردن اين جنبش‌ها را دنبال می كنند تا آنان را از جريان اصلاحات جدا كنند! داشتن سعه¬ی صدر و مدارا و تعامل با جريان اصلاحی تنها راه برون رفت از اين‌ آسيب پذيری است. درغير اين صورت كل كشور در معرض تهديد جدی قرار می ‌گيرد!”

در اين هنگام مجری برنامه به خانواده بهاره هدايت كه به اين خانه آمده بودند، خوشامد گفت و از ايشان تجليل كرد. نسرين ستوده، وكيل بهاره ميكروفون را در دست گرفت و چنين گفت: «من به نوبه خود به عنوان وكيل بسياری از اين دوستان، بر قانونی بودن اين حركت تأكيد می ‌نمايم و اين كه چگونه اين روند را ادامه دهيم، نگرانی اصلی مرا تشكيل می دهد.» وی سپس ادامه داد: «تا كی می توانيم به موکلان خود بگوييم، هر گاه قرار بازداشت خود را دريافت می كنند، خود را معرفی نمايند؛ آنگاه مانند كمانگر با حكم اعدام مواجه شوند؟ يا آن كه مانند كبودوند به خاطر تأسيس يك n.g.o حقوق بشری به ده سال حبس محكوم گردند؟» وی در ادامه سخنانش چنين گفت: «همكاران ما كه وكالت قاچاقچيان را بر عهده ممی گيرند از مصونيت شغلی بر خوردارند. تقاضای ما اين‌ است كه آن دسته از همكاران كه وكالت دانشجويان و مجرمين سياسی را نيز بر عهده دارند از اين امنيت بی بهره نسازيد. امروز هزينه وكالت مجرمين سياسی چنان بالا رفته كه جز انگشت شماری ازهمكاران حاضر به قبول مسئوليت نمي گردند!»

مهندس سعيد حجاريان نيز با آن لحن متأثركننده خويش گفت: «امروز كه روز عيد است، دوست داشتم برای تغيير فضا حرفی را برايتان بگويم كه باعث خنده شود و كمی از حال وهوای غم انگيز اين نابسامانی ها بيرون بياييد!»

وی ادامه داد: «امسال روز 18 تير از تلويزيون شنيدم كه در باره كودتای نوژه و سالروز آن كه منطبق با حادثه 8 تير است سخن می گويد. طوری وانمود می کند كه انگار اين حادثه يك توطئه دانشجويی در ادامه ی كودتای نوژه بوده است! من شگفت زده شدم، آخر تا حالا هيچ كس نشنيده ‌است كه تعدادی دانشجو مثلاً با تظاهرات خود بخواهند كودتا كنند! يادم آمد اوايل انقلاب يك استوار را از بيرجند آورده بودند تهران و می ‌گفتند متهم به انجام كودتا ست! ما گفتيم معمولاًً سپهبدها يا سرلشكر ها كودتا می ‌كنند، آخر يك استوار آن هم در بيرجند چطور می خواسته اين‌ كار را به انجام برساند؟»

يوسفی اشكوری پس از او چنين گفت: «در سال 79 نیز همين حرف را درباره ی چند تن نويسنده و روزنامه نگار كه از اصلاحات دفاع می كردند يا به آن نقدهايی داشتند، زدند و دادستانی انقلاب اعلام كرد كه اين عده قصد داشتند در كنفرانس برلين برعليه نظام اقدام به كودتا نمايند! دادگاه ويژه روحانيت نيز ما را به اتهام محاربه با خدا و رسول و اقدام عليه امنيت و نظام در برلين محكوم نمود. اكنون حيف است كه در اين روزمبعث پيامبر رحمت، از كسانی كه با حركتی قانونی آن هم در نظامی كه خود را مدعی پيروی از چنين پيامبری می داند اعتراض خود را بيان كردند و اينك بی گناه ، در زندان به ‌سر می برند ياد نكنم. آن‌ها جرمشان تنها اين بود كه حرف های خود را بيان كردند. بيان حرف حتی اگر صحيح هم نباشد، جرم نيست و رسيدگی به آن كار قاضی نيست. اگر قرار بود به دليل ناصحيح بودن حرف‌ها انسان‌ها را دستگير كنند، پس بايد خيلی از دروغگويان كه درون اين نظام ادعاهای سرتاپا دروغ مطرح می كنند، همه را بازداشت می کردند! اين در حالی ‌است كه در باره¬ی حرف‌های غلط اين جامعه است كه قضاوت نهايی را می کند!»

عيسی سحرخيز سخنران بعدی بود كه چنين گفت: «گويي هر سال رسم بر اين شده است كه در تير ماه افراد فعال و دانشجويان را بطور فله‌ای دستگير می ‌كنند و در مرداد ماه به طور قطره‌چكانی آزاد می ‌نمايند. اين كار برای مدت طولانی فايده‌ای جر آن نداشته ‌است و ندارد جز آن كه پرونده حقوق بشر ايران را در مراجع بين‌المللي قطور نمايد و آبروی كشورمان را در اين جهان از بين ببرد!» وی گفت: «اگر پس از سی سال به دستاوردهای اين نظام نگاهی بكنيم از عدالت و قسط كه ادعای اصلی اسلام پس از ركن اخلاق بوده است، كمتر اثری می ‌بينيم و اين نبودن عدل همانطور كه امام جماعت يك نماز را زير سؤال می برد از مشروعيت خود نظام هم خواهد كاست.»

هاشم صباغيان در ادامه سخنان سحرخيز گفت: «مسئولين ما كه شعار پيروی از پيامبر رحمت را مي دهند، خود به آنچه می گويند عمل نمی کنند.» وی افزود: «ديگر زندان كردن دانشجويان ريزش ايجاد نمی کند بلكه برعكس بر تعداد مبارزان افزوده می ‌شود. وی در باره وضعيت زندانيان سياسی زن ابراز نگرانی كرد و اشاره نمود كه در سفری به لبنان متوجه شده كه حتی در مورد زندانيان زن فلسطينی در زندان های اسرائيل نكات زيادی رعايت می ‌شود!»

سپس آقای موسوی خويينی ها و دكتر شريف و چند تن ديگر سخنانی ایراد نمودند.

نظر دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *